Boek kunnen talrijke typefouten, ontbrekende tekst, afbeeldingen of index. Kopers kunnen een gratis gescande kopie van het originele boek (zonder typefouten) van de uitgever. 1906. Niet afgebeeld. Uittreksel: ... Tegen den avond begon het weer erg te sneeuwen. Onhoorbaar en dicht, zacht en wit spreidde het glinsterend dek zich over de aarde uit -- bedekte de velden, verborg het bosch, ving de geluiden op en dempte de stemmen. Geen enkele voetstap werd buiten in de diepe sneeuw gehoord -- zelfs het blaffen van den waakhond klonk heel ver af. Sonja zat boven op haar kamertje. Zij had er den geheelen dag gezeten -- over haar werk gebogen. Nooit hadden de kamers beneden haar zoo vreemd geschenen als heden. Zij kon een gevoel van buiten gesloten te zijn niet van zich afzetten. Alles beneden was van Maja en zou het blijven. Het eenige wat werkelijk het hare was, was het kleine kamertje, dat zij gevuld had met haar boeken en platen van het Zuiden en waar zij als onder een zwijgende overeenkomst altijd hun avonden doorbrachten. Hier voelden zij zich beiden thuis. My house is my castle," had zij tegen hem gezegd toen zij in Bergamo haar boel voor de reis bij elkaar pakte. Het kostte haar zelfs moeite het lage kamertje met de witte muren op te ruimen, zoo was zij gehecht aan alles waar zij haar stempel opzette. En iederen avond als hij hier zijn sigaar rookte en zij in den schommelstoel lag en hem voorlas, had zij die woorden in zichzelf herhaald. Maar nu scheen dit kamertje haar plotseling niet genoeg, het was of zij een vluchteling was in haar eigen huis. Haar verhouding tegenover Irmelin had haar oogen geopend voor het feit, dat er hier een strijd gestreden werd waar geen wapenstilstand te verwachten was. Zij kon hier niet boven zitten en een deel van het slagveld behouden, terwijl het kind beneden het hare behield. Er konden geen twee machten in dit huis zijn, zonder dat zij wederkeerig elkaar het leven onmogelijk maakten -- en wat het ergste was -- hij kon zij...